هیدروکسی اتیل سلولز (HEC) یک پلیمر غیر یونی محلول در آب، سفید یا تقریباً سفید، بیبو، پودر دانهای روان و روان است.
دمای نرم شدن هیدروکسی اتیل سلولز ۱۳۵ تا ۱۴۰ درجه سانتیگراد است. در شرایط عادی، در اکثر حلالهای آلی نامحلول است، اما از آنجایی که مولکول حاوی هیدروکسی اتیل آبدوست است، به راحتی در آب سرد یا گرم حل میشود. مقدار pH محلول آبی ۲٪، ۶.۵ تا ۸.۵ است. با مشخصات مختلف مورد استفاده، محدوده ویسکوزیته وسیعی را نشان میدهد. در محدوده pH بین ۲ تا ۱۲، تغییرات کمی در ویسکوزیته وجود دارد. علاوه بر این، محلول آن تحت تأثیر کاتیونها قرار نمیگیرد و میتواند با اکثر پلیمرهای محلول در آب، سورفکتانتها و نمکها همزیستی داشته باشد. بنابراین، یک غلیظکننده کلوئیدی ریز است که قادر به تطبیق با محلول الکترولیت حاوی غلظت بالا است.

در غلظتهای بالا، ویژگیهای غیر نیوتنی از خود نشان میدهد. درجه شبهپلاستیک عمدتاً به توزیع جانشینها بستگی دارد. هرچه توزیع یکنواختتر باشد، یعنی هیچ بخش یا زنجیره مولکولی جانشین نشده یا به طور ناکافی جانشین شده وجود نداشته باشد، خاصیت تیکسوتروپیک کوچکتر و خاصیت شبهپلاستیک بالاتر خواهد بود. در غلظتهای پایین، سیال نیوتنی را نشان میدهد.
در پزشکی، عمدتاً به عنوان غلیظکنندهها، کلوئیدهای محافظ، چسبها، پراکندهکنندهها، تثبیتکنندهها، عوامل تعلیقساز، تشکیلدهندههای فیلم و مواد با رهایش پایدار استفاده میشود. میتوان از آن در کرمها برای داروهای موضعی، پمادها، قطرههای چشمی، مایعات خوراکی، قرصهای جامد، کپسولها و سایر اشکال دارویی استفاده کرد. هیدروکسی اتیل سلولز در حال حاضر در فارماکوپه/فرمول ملی ایالات متحده و فارماکوپه اروپا گنجانده شده است. هیدروکسی اتیل سلولز، پلیمری زیست سازگار، آبدوست، متورم شونده با ویژگیهای آمورف را انتخاب کنید. هنگامی که با یک محیط آبی تماس پیدا میکند، میتواند منجر به تورم بستر و تشکیل آبدوستی، مانند پراکندگی چسبناک ژلاتینی، شود و به تدریج نفوذپذیر شود، بنابراین دارو را از نظر کمی پخش میکند. از تجزیه و تحلیل انحلال نتیجه گرفته میشود که سیستم دارویی حاوی یک دوز واحد وانکومایسین است که میتواند نیاز به درمان رهایش دارو را تا 48 ساعت حفظ کند.
در توسعه سیستمهای دارورسانی خوراکی با رهایش آهسته و کنترلشده ، به دلیل هزینه کمتر، ایمنی، تولید آسان و سایر عوامل، مشتقات مختلف سلولز به طور گسترده در تهیه اشکال دارویی با رهایش آهسته استفاده میشوند که از بین آنها، اترهای سلولز رایجترین پلیمرهای محلول در آب و متورمشونده هستند. در یک مطالعه مقایسهای روی مجموعهای از اترهای سلولز مختلف مانند هیدروکسی پروپیل سلولز (HPC)، هیدروکسی اتیل سلولز (HEC)، هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC) و متیل سلولز (MC) مشخص شده است که عوامل فیزیکی و شیمیایی ماده میتوانند بر سینتیک رهایش دارو تأثیر بگذارند. از بین آنها، HEC پلیمری با بیشترین آبدوستی و حداکثر فرسایشپذیری است.