Zastosowanie substancji pomocniczych hydroksyetylocelulozy w produktach farmaceutycznych

dodatki tworzące matrycę

Hydroksyetyloceluloza (HEC) to niejonowy, rozpuszczalny w wodzie polimer, biały lub prawie biały, bezwonny, puszysty i sypki proszek granulowany.

Temperatura mięknienia hydroksyetylocelulozy wynosi 135–140°C. W normalnych warunkach jest ona nierozpuszczalna w większości rozpuszczalników organicznych, ale ponieważ cząsteczka zawiera hydrofilowy hydroksyetylocelulozę, łatwo rozpuszcza się w zimnej lub gorącej wodzie. Wartość pH 2% roztworu wodnego wynosi 6.5–8.5. Przy różnych parametrach wykazuje szeroki zakres lepkości. W zakresie pH od 2 do 12 lepkość ulega niewielkim zmianom. Co więcej, jej roztwór nie jest podatny na działanie kationów i może współistnieć z większością rozpuszczalnych w wodzie polimerów, surfaktantów i soli. Dlatego jest to drobnoziarnisty zagęszczacz koloidalny, zdolny do przyjmowania roztworów elektrolitów o wysokim stężeniu.

HEC

W wysokich stężeniach wykazuje właściwości nienewtonowskie. Stopień pseudoplastyczności zależy głównie od rozmieszczenia podstawników. Im bardziej równomierny jest rozkład, tj. nie ma niepodstawionego lub niewystarczająco podstawionego segmentu lub łańcucha cząsteczkowego, tym mniejsza będzie tiksotropowość, a tym wyższa pseudoplastyczność. W niskich stężeniach wykazuje właściwości płynu newtonowskiego.

W medycynie jest ona głównie stosowana jako zagęstniki, koloidy ochronne, kleje, dyspergatory, stabilizatory, substancje zawieszające, substancje filmotwórcze i materiały o przedłużonym uwalnianiu. Może być stosowana w kremach do stosowania miejscowego, maściach, kroplach do oczu, płynach doustnych, tabletkach stałych, kapsułkach i innych formach dawkowania. Hydroksyetyloceluloza jest obecnie uwzględniona w Farmakopei Stanów Zjednoczonych/Formularzu Narodowym oraz Farmakopei Europejskiej. Wybierz hydroksyetylocelulozę, biozgodny, hydrofilowy, pęczniejący polimer o amorficznych właściwościach. W kontakcie z medium wodnym może powodować pęcznienie substratu i tworzenie hydrofilowości, takiej jak galaretowata lepka dyspersja, i stopniowo staje się przepuszczalna, co umożliwia ilościowe rozprzestrzenianie się leku. Na podstawie analizy rozpuszczania można wyciągnąć wniosek, że system lekowy zawiera pojedynczą dawkę wankomycyny, która może utrzymać zapotrzebowanie na leczenie, uwalniając lek do 48 godzin.

W rozwoju doustnych systemów dozowania leków o przedłużonym i kontrolowanym uwalnianiu , ze względu na niższy koszt, bezpieczeństwo, łatwość produkcji i inne czynniki, do przygotowywania form dawkowania o przedłużonym uwalnianiu powszechnie stosuje się różne pochodne celulozy. Spośród nich etery celulozy są najczęściej stosowanymi polimerami rozpuszczalnymi w wodzie i pęczniejącymi. Badanie porównawcze szeregu różnych eterów celulozy, takich jak hydroksypropyloceluloza (HPC), hydroksyetyloceluloza (HEC), hydroksypropylometyloceluloza (HPMC) i metyloceluloza (MC), wykazało, że czynniki fizyczne i chemiczne materiału mogą wpływać na kinetykę uwalniania leku. Spośród nich HEC jest polimerem o największej hydrofilowości i największej podatności na erozję.

Udostępnij ten post

Cenimy Twoją prywatność

Używamy plików cookie, aby ulepszyć Twoje wrażenia z przeglądania, wyświetlać spersonalizowane reklamy lub treści i analizować nasz ruch. Klikając „Akceptuj wszystko”, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookie.

Uzyskaj wycenę